Waterperikelen

Waterperikelen

Bejaardenuurtje in het zwembad. Badmeester Nico Waterman loopt een rondje langs de baden. Het is vrij rustig, twee oudjes zitten plat op hun kont in het kikkerbadje en vijf zwemmen er in het diepe. Hij vindt dat hij best even lekker in het hokje kan gaan zitten. Eenmaal in het glazen hokje maakt hij het zich zo gemakkelijk mogelijk. 

Achterover leunend in zijn stoel met zijn benen op tafel, doet hij zich te goed aan koffie en koek. De krant vóór hem ligt open op de sportpagina. Door het glas ziet hij een stel bejaarden zwemmen en er een paar aan de rand van het bad geanimeerd met elkaar praten. Alles gaat van een leien dakje. Geheel ontspannen laat hij zijn blik dwalen langs de baden. 

Echter, het blauwe water en het geroezemoes van stemmen maken Nico slaperig. Zijn oogleden worden zwaar en hij dommelt een beetje in. Opeens ziet hij met een half oog één van de mannen met een vaartje zijn richting oplopen. Langzaam dringt het tot hem door dat de man geen zwembroek aan heeft. Met een schok zit hij rechtop, klaarwakker nu. Hij stapt snel het hokje uit.

   ‘Ik ben mijn zwembroek verloren in het twee-meter-bad en ik kan hem niet meer vinden,’ zegt het oudje zenuwachtig.

   ‘Oh nee, hè,’ verzucht Nico. Daar gaat zijn rustige ochtend. Dan laat hij de man wachten in het hokje, terwijl hij met een schepnetje de zwembroek uit het diepe vist.

V.G. Sterk ©2014-2021