Deva

Het frêle wezentje fladdert ijverig om de de dichte rozenknop heen. “Jij kunt wel wat hulp gebruiken”, spreekt ze. Ze houdt halt en zweeft vlak boven de punt van de knop en legt dan haar kleine, lichtgevende handjes erbovenop. Het wezentje concentreert zich eens goed en vervolgens stroomt er energie diep vanuit het lichaampje naar de handjes, zo de rozenknop in. Ze weet dit proces een poosje vol te houden, terwijl haar vleugeltjes hevig trillen.

Dan laat ze de rozenknop los en kijkt of de handeling al resultaat oplevert. Héél langzaam begint de rozenknop zich beetje bij beetje te openen, steeds een beetje verder. Tevreden begint het kleine vrouwtje weer om de roos heen te fladderen. Aan de zijkant van de roos hangt een dikke dauwdruppel, waar het vrouwtje voor blijft zweven. Bewonderend kijkt ze naar haar eigen spiegelbeeld: een rank en slank vrouwspersoontje gekleed in een rood jurkje met zwarte stippen. Haar haren zijn even rood als het rood in haar jurkje en haar vleugeltjes lijken transparant.

Ze heeft zo wel iets weg van een lieveheersbeestje. Om haar heen hangt een aura van zacht licht. Ze giechelt eventjes en zegt: “De vorm die ik vandaag heb aangenomen, bevalt me prima.” Dan vliegt ze een stukje op en spreekt tot de roos: “Jij zult straks een prachtige roos worden en zeer worden bewonderd door de mensen. Zij zullen jou hun geheimen toevertrouwen en het is aan jou om ze goed te bewaren!” Het vrouwtje pauzeert even en vervolgt dan: “Jij redt het wel, ik ga nu andere planten helpen met groeien en bloeien!” Dan fladdert het wezentje een eindje omhoog en verdwijnt in het niets…

V.G. Sterk ©2017-2021

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s